[ Ze|\|T|2aDy ][愛]

ผมได้ฟังเพลงนี้แล้วทำให้นึกถึงวัยเด็กเลย...ไม่รู้ทำไม แต่ขอขอบคุณเพลงดีดี ที่พวกคุณสร้างมันขึ้นมาบนโลกใบนี้

 

ผมเบื่อทีสีสมากจนอยากจะเอาหัวไปชนประตูสักเปรี้ยง

 

  คืนนี้ผมทำเหมือนอย่างเคย...เปิดดูอะไรๆไปเรื่อยๆ เผื่อว่าจะมีข้อมูลอะไรที่น่าสนใจไปทำทีสีสกะเพื่อนๆคนอื่นบ้าง

แต่แล้ว...มารู้ตัวอีกทีก็เช้าซะแล้ว รู้สึกเซ็งกับตัวเองที่เป็นคนไม่ฉลาดแต่ไม่ขยันแถมยังอวดดีไม่สนใจอะไรเป็นที่สุด...

ผมนั่งมองหน้าจอคอมพิวเตอร์และนั่งคิดอยู่หลายตลบ เมื่อยก็ออกไปยืนยืดเส้นยืดสายอยู่ที่ระเบียงห้อง(พื้นเน่ามาก)

คิดไปคิดมาถึงเรื่องที่เก่งกิโอ้ได้ให้คำแนะนำไว้...เรื่องของสถานีขนส่งต่างจังหวัด...

ผมพยายามสวมวิญญาณเป็นเก่งกิโอ้...แต่ก็ไร้ผลเพราะไม่รู้จะทำยังไงดี ความรู้น้อยนิดเหลือเกิน...(ช่วยกูด้วยเก่ง...อ้าก)

ในที่สุดก็ลองเลือกทำเลที่ตั้งที่อยากจะทำดูก่อน...แล้วก็คิดถึงอยู่สองที่นั่นคือ บ้านผมเอง...บ้านผม...อ่า...นึกแล้วอยากกลับไปจังเลย...

บ้านที่เบตง...อืม...บ้านกูไม่มีสถานีขนส่ง...ที่ยะลาล่ะ...อืม...อ่านๆดูแล้วมันยังเป็นป่าอยู่เลย ไม่ค่อยเจอรายละเอียด...แต่น่าสนใจนะ...

บ้านที่เชียงรายล่ะ?...อืม...แม่สายน่าสนใจ...อ่ะลองหาไปเรื่อยๆ...แล้วก็ออกทะเลจนได้แฮะ...

ผมไปเจอเรื่องๆนึงที่อ่านแล้วน้ำตาคลอเลย...เลยอยากเอามาแปะไว้ เผื่อว่าจะมีใครได้อ่านเหมือนผมบ้าง...อ่านช้ากว่าชาวบ้านเค้ายังเสือกเอามาแปะอีก...

...เอ่อ...

นอกจากไอโจ้naheeแล้วยังมีคนเล่น space อยู่มั้ยเนี่ย? มันดังนะเว้ยเมื่อ 4-5 ปีที่แล้ว...หรือไปเล่น hi5 จีบเด็กกันหมดแล้ววะ? หรือว่าที่นี่ถูกลืมกันไปหมดแล้ว...

เอาเป็นว่าเข้าเรื่องเลยแล้วกัน เกริ่นมาซะยาว

 

 

เล่าสู่กันฟัง :: เหตุเกิดที่สถานีขนส่งเชียงราย

สาละวินโพสต์

Friday, 20 July 2007

ผมมีประสบการณ์เกี่ยวกับคนพม่าอยากจะเล่าให้ฟัง แต่ก่อนอื่นผมต้องขอถามก่อนว่า คนเราไม่ว่าจะเป็น พม่า ลาว เขมร อเมริกาก็เป็นคนเหมือนกันใช่หรือไม่ ? แต่ทำไมคนเราจึงถูกกระทำที่ต่างกันเหลือเกิน ดังเช่นเหตุการณ์ต่อไปนี้ที่ผมได้ประสบมากับตัวเอง...   ที่ท่ารถบขส. เชียงรายเมื่อปี 2540 จำไม่ได้ว่าเป็นเดือนอะไรแต่รู้สึกว่าเป็นหน้าหนาว เมื่อรถประจำทางที่เดินทางมาจากแม่สายจอดเทียบที่ชานชาลา คนก็ทยอยลงจากรถเกือบหมด ผู้โดยสารที่ลงจากรถคนสุดท้ายเป็นผู้ชายอุ้มลูกอายุประมาณ 2-3 ขวบเห็นจะได้ ตำรวจประจำสถานีได้เข้ามาถามถึงบัตรประชาชนของชายคนนั้น แต่เขาบอกไปว่าไม่มี แค่ฟังสำเนียงผมก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนไทยแน่นอน พอดีตำรวจคนนั้นเป็นเพื่อนสมัยเรียนของผมที่เพิ่งจบมาหมาด ๆ ต้องการทำคดีจึงจับสองพ่อลูกไว้ ผมอดไม่ได้จึงถามเขาว่าจับเขาทำไม เพื่อนผมบอกว่าเขาไม่ใช่คนไทยและมันก็เป็นหน้าที่ของเขาด้วย ผมจึงย้อนถามไปว่าดูหน้าเด็กคนนั้นสิว่าซีดแค่ไหน ตาลอยหมดแล้ว เห็นสภาพเด็กเป็นอย่างนี้ แล้วจะจับอยู่เหรอ พอเถียงกันไปได้ซัก 10 นาที เขาจึงยอมปล่อยสองพ่อลูกโดยที่ให้ผมเป็นคนพาไปส่งที่โรงพยาบาล ผมดำเนินการให้ตั้งแต่ออกค่ารถสองแถวจนถึงทำบัตรผู้ป่วยจนกระทั่งหมอมาตรวจ หมอบอกว่าเด็กมีอาการปอดอักเสบ ถ้ามา ช้ากว่านี้อาจจะปอดบวมได้จึงให้เด็กนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล จากนั้นพยาบาลก็เข้ามาเติมน้ำเกลือและฉีดยาให้เด็กประมาณซัก 5 นาทีเด็กจึงนอนหลับไป เมื่อเด็กหลับแล้วผมจึงได้พูดคุยกับพ่อของเด็ก ผมถามเขาว่าทำไมไม่พาเด็กไปเข้าโรงพยาบาลที่ท่าขี้เหล็ก เขาบอกว่าที่นั่น หมอไม่เก่งเครื่องมือไม่ดี เขาถามผมว่าค่ารักษาพยาบาลแพงไหม ผมจึงแนะนำเขาว่า ถ้าไม่มีเงินสามารถทำเรื่องเป็นผู้ป่วยอนาถาได้ เขาไม่เข้าใจ ผมจึงอธิบายว่าอนาถาคือคนจนที่ไม่มีเงินรักษาโดยที่ทางโรงพยาบาลจะยกเว้นค่ารักษาให้ จากนั้นผมได้พาเขาไปที่ห้องสังคมสงเคราะห์เพื่อให้เจ้าหน้าที่ดำเนินเรื่องให้ทั้งหมด เรากลับมาที่เตียงของเด็กหลังจากเสร็จธุระ พอดีพยาบาลกำลังเอาปรอทวัดไข้แบบที่เป็นแถบแปะตรงหน้าผากเด็ก เขางงกับการวัดไข้แบบนี้มาก บอกว่าที่โรงพยาบาลท่าขี้เหล็กเป็นแบบหลอดแก้วเหน็บไว้ที่รักแร้ ที่นี่ทันสมัยกว่า พยาบาลบอกว่าเด็กมีไข้สูง 39-40 องศาเซลเซียส ให้หมั่นใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวเด็ก จากนั้นผมอาสาออกไปซื้อของและอาหารให้เขา เพราะเกือบเที่ยงแล้ว เขาบอกว่าเขามีเงินติดตัวอยู่นิดหน่อยให้ผมรอก่อน ผมคิดว่าเขามีเงินแค่ 340 บาทเพราะเห็นตอนที่ตำรวจค้นตัวที่ท่ารถแล้ว ที่ไหนได้เขาก้มลงไปที่ขากางเกงข้างหนึ่งแล้วหยิบเงินที่ซ่อนไว้เป็นแบงก์ห้าร้อย อยู่ 70 ใบ ขากางเกงอีกข้างหนึ่งซ่อนไว้ 75 ใบรวมเป็นเงิน 75,000 บาท เขายื่นเงินทั้งหมดให้ผมบอกว่าให้ช่วยเก็บไว้ให้หน่อยเพราะเขากลัวตำรวจจะเอาไป ผมบอกเขาว่าในโรงพยาบาลแห่งนี้ไม่มีใครจะมาเอาเงินของคุณไปได้หรอก เขามอง หน้าผมแล้วน้ำใสๆ ก็ไหลออกจากตาของชายผู้นั้น ผมก็แทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ เกือบจะร้องไห้ตามเขาไปด้วยเหมือนกัน ผมจึงหันหลังแล้วเดินออกไปซื้อของให้เขา เมื่อซื้อของเสร็จผมเดินกลับไปที่ห้องพักคนไข้อีกครั้ง เมื่อเดินเข้าไปในห้อง ผมเห็นภาพชายคนนั้นกำลังยกมือไหว้พระบรมฉายาลักษณ์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว น้ำตาของเขาไหลเป็นทาง เมื่อเขาเห็นผมเข้ามาจึงรีบลุกขึ้นแล้วเดินตรงเข้ามาสวมกอด ผมไว้แน่นแล้วบอกว่าผมเป็นคนดี สุดท้ายนี้ผมอยากจะฝากคำถามไว้ว่า แผ่นดินในโลกนี้เป็นของใครกัน ทำไมคนเราถึงจะไปไหนมาไหน ไม่ได้อย่างอิสระ ทำไมเราต้อนรับขับสู้คนที่อยู่อเมริกา เอาใจเขาจน แทบจะให้ขี่คอด้วยซ้ำไป แต่คนบ้านใกล้เรือนเคียงกันแท้ ๆ กลับถูก กระทำอย่างกับไม่ใช่คนเสียอย่างงั้น   ปล. เก่งกิโอ้ช่วยกูด้วย !!

 

บางสิ่งบางอย่าง...ที่เราเคยละเลย...ไม่อาจอ้อนวอนขอย้อนเวลาคืนกลับไป เพื่อแก้ไขมันได้

แต่มันก็อาจจะทำให้สบายใจขึ้นได้บ้าง ถ้าหากเรารู้จักการยอมรับที่จะปรับปรุงเปลี่ยนแปลงในบางสิ่งบางอย่างที่เคยเป็น

 

บางสิ่งบางอย่าง มันเพิ่งจะเกิดขึ้นกับผมเมื่อไม่นานนี้เอง และมันก็เป็นความ"โชคดี"บนความโชคร้าย ที่มันยังไม่สายเกินไปที่จะแก้ตัว

 

ไปทำงานต่อดีกั่ว...

 

 

ปล.1 รักนะเด็กโง่ โง่นักนะเด็กๆ

ปล.2 แอบอู้งานมาเล่นเน็ต ฮ่าๆ

ปล.3 ใครอยู่แถวจุฬา แวะมาเยี่ยมกันบ้างนะ กูอยู่ที่ site ตึกมหาจักรีสิรินธร (คณะอักษร) วู้ๆ

ปล.4 เอาอาหารมาให้กันบ้างนะ...ช่วยเหลือเด็กอนาจาร...เอ้ย อนาถา...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มันเก่าไปแล้วหรือเปล่า จะเบื่อกันแล้วหรือยัง
ไม่รู้จริงๆ ไม่รู้ทำไม มันเหมือนอะไรก็เปลี่ยนไปทุกอย่าง
เธอเปลี่ยนไปด้วยหรือเปล่า เธอเบื่อฉันแล้วหรือยัง
ไม่รู้จริงๆ ไม่รู้เหมือนกัน โลกนี้มันเร็วจนบางทีตามไม่ทัน

 

ฉันชอบอะไรที่มันเหมือนเดิม ชอบอะไรที่มันคุ้นเคย
ตามอะไรใครเขาไม่ค่อยทัน...ก็บอกว่าเราเชย
แต่ทำยังไงได้...

 

บอกให้ฉันได้รู้สักหน่อย ตอบให้ฉันมั่นใจสักหน่อย
บอกมาทีว่าใจของเธอยังรักคนเช้ยเชย
บอกให้ฉันรู้ตัวสักหน่อย ปล่อยเอาไว้ฉันกลัวสักวันเธอลืม...ฉันคงเศร้าเลย
จะเป็นไปได้ไหม อยากหยุดเวลาไว้ หยุดความรักเราไว้ไม่ให้เก่าเลย

 

มันเก่าไปแล้วหรือเปล่า จะเบื่อกันไปเมื่อไร
ไม่รู้จริงๆ ไม่รู้ทำไง ก็หวังว่าวันนึงเธอคงจะเข้าใจ

ฉันชอบอะไรที่มันเหมือนเดิม ชอบอะไรที่มันคุ้นเคย
ตามอะไรใครเขาไม่ค่อยทัน...ก็บอกว่าเราเชย
แต่ทำยังไงได้...

 

บอกให้ฉันได้รู้สักหน่อย ตอบให้ฉันมั่นใจสักหน่อย
บอกมาทีว่าใจของเธอยังรักคนเช้ยเชย
บอกให้ฉันรู้ตัวสักหน่อย ปล่อยเอาไว้ฉันกลัวสักวันเธอลืม...ฉันคงเศร้าเลย
จะเป็นไปได้ไหม อยากหยุดเวลาไว้ หยุดความรักเราไว้ไม่ให้เก่าเลย

 

SoLo

 

หากเธอนั้นมองไม่เห็น ความรักฉันคงไร้ค่า
เปิดใจเธอมองให้เห็น แล้วความรักจะอยู่เหนือกาลเวลา...

 

บอกให้ฉันได้รู้สักหน่อย ตอบให้ฉันมั่นใจสักหน่อย
บอกมาทีว่าใจของเธอยังรักคนเช้ยเชย
บอกให้ฉันรู้ตัวสักหน่อย ปล่อยเอาไว้ฉันกลัวสักวันเธอลืม...ฉันคงเศร้าเลย
จะเป็นไปได้ไหม (ฉันไม่รู้ทำยังไง ถ้าฉันรอให้เชย ที่ฉันรู้คือยังไงสักวันเราต้องเชย)
หยุดความรักเราไว้ถึงมันจะเชย (ฉันไม่รู้ทำยังไง ทำยังไงไม่เชย ต้องทำขนาดไหน )
ได้ไหม ได้ไหม (ฉันไม่รู้ทำยังไง ถ้าฉันรอให้เชย ที่ฉันรู้คือยังไงสักวันเราต้องเชย ต้องทำขนาดไหน)
หยุดความรักเราไว้ไม่ให้เก่าเลย

 

 

 

ทั้งเธอและฉันรู้จักกันมานาน มีคืนและวันที่รู้สึกดีดี
แต่ฉันก็รู้เราคงเป็นได้แค่นี้
คงไม่มีวันเป็นอย่างฝัน

 

เธอคงจะไม่รักฉันมากไปกว่านั้น
แต่มันก็ไม่ผิดใช่ไหม อย่างน้อยฉันก็ยอมรับมัน

 

ถ้าฉันมีใครคนหนึ่งให้รัก จะไม่ขอให้เขารักคืนมา
แค่ได้รักฉันก็คงจะสุขใจกว่าที่จะไปคาดหวังอะไร
รู้ไหมใจฉันมีเธอที่รัก เพียงพอแล้วไม่ว่าเธอรักฉันหรือไม่
แค่วันนี้ได้รักเธอ...ก็ทำให้ฉันสุขใจ

 

ฉันว่าความรักมันเป็นสิ่งสวยงาม ปล่อยมันไปตามความนรู้สึกข้างใน
ทำไมต้องเอาใจเราไปผูกไว้ ทำไมทำไมต้องคาดหวัง

 

เรื่องระหว่างคนสองคนมันเปราะบาง
แต่มันก็ไม่ผิดใช่ไหม ถ้าเราจะเชื่อในรักบ้าง

 

ถ้าฉันมีใครคนหนึ่งให้รัก จะไม่ขอให้เขารักคืนมา
แค่ได้รักฉันก็คงจะสุขใจกว่าที่จะไปคาดหวังอะไร
รู้ไหมใจฉันมีเธอที่รัก เพียงพอแล้วไม่ว่าเธอรักฉันหรือไม่
แค่วันนี้ได้รักเธอ...ก็ทำให้ฉันสุขใจ

 

SoLo

 

แต่มันก็ไม่ผิดใช่ไหม ถ้าเราจะเชื่อในรักบ้าง

 

ถ้าฉันมีใครคนหนึ่งให้รัก จะไม่ขอให้เขารักคืนมา
แค่ได้รักฉันก็คงจะสุขใจกว่าที่จะไปคาดหวังอะไร
รู้ไหมใจฉันมีเธอที่รัก เพียงพอแล้วไม่ว่าเธอรักฉันหรือไม่
แค่วันนี้ได้รักเธอ...ก็ทำให้ฉันสุขใจ

 

ถ้าฉันมีใครคนหนึ่งให้รัก จะไม่ขอให้เขารักคืนมา
แค่ได้รักฉันก็คงจะสุขใจกว่าที่จะไปคาดหวังใช่ไหม
รู้ไหมใจฉันมีเธอที่รัก เพียงพอแล้วไม่ว่าเธอรักฉันหรือไม่
แค่วันนี้ได้รักเธอ...ก็ทำให้ฉันสุขใจ

 

 

 

นานแล้วใช่ไหมที่เราไม่เจอ
นับจากตอนนั้นก็ไม่พบกัน
ไม่ได้ข่าวคราวของเธอเลยตั้งแต่วันนั้น
วันที่เป็นทางแยกของเรา...

 

เพลงรักเก่า...วันนี้ไม่ได้ทำให้ฉันเศร้า
แต่ทำให้นึกถึงเรื่องของเราคราวนั้น...เธอจำได้ไหม

 

ไม่เคยเสียใจที่เคยรักเธอ เธอทำให้ฉันเจอความสุขมากมาย
เราอาจไม่ใช่คนรักกันแล้ว แต่เราก็เคยรักกันจนถึงวันสุดท้าย
ฉันจะจำไว้เสมอ...

 

ถ้าเพลงหนึ่งเพลงมีความรู้สึกแทนความทรงจำที่มันล้นเอ่อ
ฉันขอให้เพลงเพลงนี้ส่งไปถึงเธอ...ให้เป็นเพลงสุดท้ายของเรา...

 

เพลงรักเก่า...วันนี้ไม่ได้ทำให้ฉันเศร้า
แต่ทำให้นึกถึงเรื่องของเราคราวนั้น...เธอจำได้ไหม

 

ไม่เคยเสียใจที่เคยรักเธอ เธอทำให้ฉันเจอความสุขมากมาย
เราอาจไม่ใช่คนรักกันแล้ว แต่เราก็เคยรักกันจนถึงวันสุดท้าย
จะจดจำไว้...

 

ขอบคุณวันเหล่านั้น ขอบคุณในความฝัน
ที่เราเคยมีให้กันและกัน...ขอบคุณในความรักที่งดงามที่เธอมอบให้ฉัน

 

SoLo

 

ไม่เคยเสียใจที่เคยรักเธอ เธอทำให้ฉันเจอความสุขมากมาย
เราอาจไม่ใช่คนรักกันแล้ว แต่เราก็เคยรักกันจนถึงวันสุดท้าย

 

ไม่เคยเสียใจที่เคยรักเธอ เธอทำให้ฉันเจอความสุขมากมาย
เราอาจไม่ใช่คนรักกันแล้ว แต่เราก็เคยรักกันจนถึงวันสุดท้าย...
ฉันจะจำไว้เสมอ...

 

คุณสีอะไร

whatever                             = อะไรก็ตาม

ว่ากันซื่อๆ                            = โกหกกันตรงๆ (แต่มึงไม่รู้)

project คุณ feas รึเปล่า?       = มึงจะทำยังไงให้กูเอาตังค์ให้มึง?

ตัวเลขนี้ได้มายังไง?              = มึงกำลังหลอกกูใช่มั้ย?

 

 

 

 

    ในโลกนี้มีคนโรคจิตอยู่มากมายหลายประเภท...

...และมีอยู่ประเภทนึงที่ผมกำลังจะพูดถึง...

 

 

 

    ผมรูสึกว่าช่วงสัปดาห์นี้เวลานอนของผมมันแปลกๆ

นอนไม่ค่อยเป็นเวลา เฮฮาไม่ค่อยถูกที่ indyไม่ถูกจุด

ชีวิตดูเบลอๆ ...- -...

หลายคนที่ได้อ่านคงรู้สึกค้านขึ้นนิดๆว่า "จะไม่ให้เป็นแบบนั้นได้ยังไง ก็มึงไม่ยอมนอนให้เป็นเวลาเองนี่"

อืม...ใช่...ขอโทด...กูผิดไปแล้ว...

    เฮ้อ...นี่คืออาการโรคจิตอย่างนึงของผมเอง ผมชอบเข้ามาบ่นเพื่อให้เพื่อนๆได้เข้ามาอ่าน ได้เข้ามาสนใจ

อยากระบายให้คนอื่นได้รู้บ้าง

และวันนี้คนโรคจิตอย่างผมก็กำลังจะบ่นเรื่องราวของคนโรคจิตจำพวกหนึ่ง

ที่ส่งมอบความโรคจิตของตนเองผ่านอีเมลฉบับเล็กๆไม่กี่ กิโลไบต์ ไปให้ใครต่อใครหลายๆคน

และคนที่ได้รับก็จะเกิดความวิตกกังวล เกิดความวุ่นวาย...

ใช่แล้วคับมันคือ อีเมลลูกโซ่ ...โซ่ โซ่..ๆ..ๆ..(อ่านแล้วทำเสียง echo กันเอาเอง - -)

อีเมลจำพวกนี้ถูกส่งต่อกันไปเรื่อยๆหลายล้านฉบับ จนตอนนี้ก็อาจจะวนกลับมาที่คนส่งเองไปหลายรอบแล้ว

และไม่ก็แน่นะคับว่าในอนาคตอันใกล้ ลูกๆหลานๆมันก็คงจะได้รับอีเมลโรคจิตจากมันไปด้วย

เรามาดูกันคับ ผมยกตัวอย่างเมลที่ผมเคยได้รับ(จนเบื่อ)มาให้ดู...เอาแค่ 5 ตัวอย่างก็แล้วกัน...

- อย่างแรก เมลที่เพื่อนเขียนความหมายของเพื่อนหรือคนรักแบบซึ้งๆ แล้วทิ้งท้ายไว้ว่า ใครที่ได้อ่านถ้าไม่ส่งกลับไปหาคนส่งหรือส่งต่อคนที่คุณรักแสดงว่าไม่รักเพื่อน หรือเป็นคนตายด้าน

เอ่อ...เมลแบบนี้ผมยังพอรับได้คับ ถือว่าเพื่อนมันรักกู แต่กูก็ไม่ชอบส่งต่อซะด้วยสิ กูรักมึงนะแต่กูไม่อยากแสดงออก กูไม่อยากเป็นคู่เกย์กับมึงที่ต้องส่งข้อความซึ้งๆให้...

อาการแบบนี้แสดงถึงความโรคจิตน้อยๆแต่พองาม คือคนส่งคงเป็นคนขี้เล่นนิดๆ โอเคไม่คิดอะไรมาก

 

- อย่างที่สอง เมลที่เกริ่นเรื่องเชี่ยไรไม่รู้ออกมาก่อน แล้วเริ่มน่ากลัวขึ้น หรืออาจจะเล่าเรื่องผีให้ฟังกัน แล้วแนบรูปผีมาให้...บางรายแนบมาเป็นลิ้งที่มีรูปผีโผล่ออกมาให้เห็นแล้วมีเสียงออกมาให้ตกใจ

เมลแบบนี้ ส่วนใหญ่แล้วคนที่ได้รับมักจะตะโกนด่าคนส่งมาให้ก่อน แล้วหลังจากนั้น...มึงก็ส่งต่อความโรคจิตนี้ใหเหยื่อ(เพื่อนๆมึง)รายต่อไป...

อันนี้ผมยอมรับว่าแรกๆก็ส่งให้เหยื่อไปหลายคนเหมือนกัน...แต่หลังๆเริ่มเอือมระอา...555 กูขอโทด....- -"...

 

- อย่างที่สาม เมลที่แนบรูปปั้นของพระผู้เป็นเจ้าของศาสนาต่างๆแล้วแนบข้อความมาว่า "มึงคือผู้โชคดี" "มึงจะโชคดีหากส่งเมลนี้ต่อ แต่จะซวยหากมึงไม่ส่งต่อ" หรือแนบบทสวดมนต์มาให้แล้วบอกให้เราสวดมัน

เพิ่งจะรู้ว่าเด๋วนี้ศาสนามันออนไลน์กันแบบนี้แล้ว...

 

- อย่างที่สี่ เมลที่แสดงความเป็นคนใจบุญมีกุศลเหลือหลาย...อันนี้ผมไม่ตั้งใจจะว่าถ้าหากมันเป็นเรื่องจริงนะคับ...ต้องขอบอกก่อน...

เมลที่แนบรูปของเด็กๆที่เป็นโรคนั่นโรคนี่ บอกจนคนอ่านสงสาร...แล้วทิ้งท้ายไว้ว่า ถ้าคุณส่งต่อเมลนี้ไป ครอบครัวของเด็กคนนี้จะได้รับเงิน(จากไหนก็ไม่รู้ ใจบุญและรวยน่าดู) 1 cen ต่อหนึ่ง ฉบับ...

เมลนี้ตอนแรกๆเลย ตอนผมอยู่ปีหนึ่ง...เพิ่งจะเล่นเน็ตใหม่ๆ(เกมออนไลน์ไม่เกี่ยว เล่นนานแล้ว) ผมได้รับเมลประมาณนี้เหมือนกัน และปัจจุบันมันก็ยังวนกลับมาหาผมอยู่เรื่อยๆอย่างน้อยก็เดือนละครั้ง...

ผมจึงเกิดความสงสัยว่าตอนนี้ครอบครัวของไอเด็กคนนั้นมันอ้วนท้วนสมบูรณ์ และเอาเงินที่เหลือจากการรักษาโรคร้ายไปซื้อหุ้นของสโมสรฟุตบอลบ้างรึยัง?...

 

- อย่างสุดท้ายนี่รับไม่ได้จริงๆคับ เมลจากมนุษย์โรคจิตสุดๆ เป็นเมลที่ไม่ได้ลงทุนเชี่ยไรเลย ส่งมาเป็นข้อความตัวใหญ่ๆ บอกว่า "อีเมลฮ็อทเมลและเอ็มเอสเอ็นของมึงจะถูกเก็บตังค์ ถ้ามึงไม่ส่งเมลนี้ต่อให้คนอื่นๆ"

แถมยืนยันด้วยนะว่าถ้าไม่เชื่อก็ตามใจเพราะกูมีลิ้งอ้างอิงมาจากเว็บ hotmail เลยนะ นี่ไง...www.hotmail......อืม.......กูว่ามึงนี่เป็นคนที่สามารถทำให้คนแตกตื่นได้น่าดู เพราะตั้งแต่ได้รับเมลนี้ตอนปีหนึ่ง จนถึงเด๋วนี้มันก็ยังวนเวียนมาไม่หยุดหย่อน...กูก็ไม่ได้ส่งต่อให้ใครเลย ตอนนี้ก็ยังใช้เมลกันฟรีๆอยู่ แถมยังได้พื้นที่เก็บเมลเพิ่มมาตั้งหลายเท่าตัว(แต่ก่อนถ้าใครจำกันได้ ของhotmail จะได้พื้นที่เก็บจดหมายเพียงไม่กี่เมกกะไบต์เท่านั้น)...ไอ้คนที่ได้รับเมลนี้ก็ไม่ได้มีสติอะไรกับเค้าเลย...รีบส่งต่อเพราะกลัวเสียตังค์...-*-...คิดสิ คิดสิ คิ๊ด.....

 

นี่คือคำด่าของคนโรคจิตคนนี้ส่งต่อถึงคนที่โรคจิตอีกคนนึง...."ฉลาดและเก่งนักนะมึง เรื่องที่ทำให้คนอื่นเค้าเดือดร้อนน่ะ ไอ้เหี้ยเอ้ย"

 

ปล. นอนต่อดีกั่ว...บ่นเสร็จแล้ว

ปล.2 ไม่ได้เข้ามาเขียนนานสาด

ปล.3 อย่าส่งเมลลูกโซ่มาให้ผมนะ ผมไม่อ่านหรอก กดลบตั้งแต่เห็นหัวเรื่องแล้ว

เป็นฟอเวิร์ดเมลที่ได้มาซักพักใหญ่ๆแล้ว มันไม่ระบุแหล่งที่มาเลยไม่รู้ยังไงดี เอาเป็นว่าอ่านแล้วพิจารณาดูเองแล้วกันว่าจริงหรือไม่จริง(หรือไม่แคร์)

เอามาให้อ่านกัน มีคนเอาไปลงเว็บ ถ้ารักชาติกรุณาส่งต่อด้วยนะ
 
ผมเป็นกัปตันเรือบรรทุกน้ำมัน แต่ไม่ขอบอกชื่อนะครับ ขณะนี้เรือผมได้ทอดสมออยู่ที่หาดแหลมเจริญ เพื่อรอรับน้ำมันดีเซลจากIRPCหรือTPIเก่าละครับ
แต่เมื่อปตทได้ซื้อไปก็เปลี่ยนชื่อเป็นIRPC ผมรับน้ำมันเพื่อส่งไปที่เขมรและเวียดนาม
เรื่อผมบรรทุกก๊าส LPG ไม่ได้เพราะไม่ใช่เรือบรรทุกก๊าซ แต่ผมมีเพื่อนที่เป็นกัปตันเรือบรรทุกแก๊ส LPG อยู่หลายคน
พวกจะมารับแก๊ส LPG จากIRPC เพื่อไปส่งเขมรและเวียดนามเหมือนผมเดือนละหลายเที่ยวเรือ
ขณะที่ผมกำลังโพสอยู่นี่ก็มีเรือแก๊สรอรับอยู่ 3 ลำ ตั้งแต่ผมเดินเรือมายังไม่เคยเห็นเรือแก๊สที่นำเข้าเลยแม้แต่ลำเดียว
มีแต่เรือส่งออก ปตท บอกได้นำเข้าแก๊ส มาจากต่างประเทศปีละเป็นล้านตัน แล้วเขาเอาเข้ามาทางไหนละครับ
ถ้าทางเรือผมไม่เคยเห็น เคยเห็นแต่เรือส่งออก ลองมาดูที่แหลมเจริญที่ระยองซิครับมีเรือมาคอยรับทุกวันครับ
เพื่องส่งไปเขมร เวียดนาม แล้วไอ้นักวิชาการด้านน้ำมันที่มาออกรายการตาสว่างนะครับ เขาเป็นอดีตคนที่ทำงานปตท
สิ่งที่เขาพูดนะ เป็นการแก้ต่างให้ปตททั้งนั้น ปตท ได้ไปลงทุนในการวางท่อแก๊ส NGV จากมาเลเซีย และพม่า ตั้งหลายแสนล้านบาท
ปตทจึงต้องการให้คนไทยใช้ NGV เพราะก๊าซ NGV เขามีกันทุกประเทศละครับ
เขมรตอนนี้ก็เจอ ก๊าซ NGV อยู่หลายหลุม เวียดนามก็เจอ พม่าเขาก็มีเยอะ ทั่วโลกเขามีกันหมด
ถ้าคนไทยไม่ใช่ NGV แล้วปตท จะเอาไปขายใครละครับ ต้องบังคับให้คนไทยใช้ให้ได้
โอยอ้างว่าก๊าซ NGV ปลอดภัยกว่า จริงๆแล้วไม่ใช่ครับ อันตรายพอๆกันละครับ
เพราะ NGVเป็นก๊าซที่มีแรงดันสูง โอกาศที่จะระเบิดก็ยอมมีสูงตามไปด้วย
ถ้ามันอยู่ในกระโปรงหลังรถ มันจะออกไปไหนละครับ มันก็จะระเบิดอยู่ที่ท้ายรถละครับ
ตอนนี้ยังไม่มีเรือลำไหนสามารถบรรทุกก๊าซ NGV ได้เลย
เรือที่บรรทุก LPG ไม่สามารถบรรทุก NGVได้ เพราะ NGV มีแรงดันสูงกว่า LPG หลายเท่า ปตท เลยไม่สามารถส่งออกได้
นอกจากมาหลอกขายคนไทย ตอนนี้โรงกลั่นเป็นของปตท เกือบหมดแล้ว
ปั้มน้ำมันที่ไม่มีโรงกลั่นก็ต้องไปซื้อน้ำมันจากปตทมาขายอีกที เลยต้องขายแพงกว่าปตท
ปตทไม่ได้ช่วยอะไรคนไทยเลยนะครับ สำหรับเรื่องการบอยคอตปั๊ม PTT รวมถึงผลิตภัณฑ์อื่น ๆ นั้น บอกตามตรงว่าเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งครับ
แต่อยากจะบอกข้อมูลในอีกแง่หนึ่งไว้ให้ทราบว่าการไม่เติมน้ำมันปั๊ม ปตท.นั้น ปตท.แทบจะไม่เดือดร้อนอะไรเลย
คนที่เดือดร้อนจริง ๆ คือเจ้าของกิจการนั้น ๆ ครับ เพราะอะไรนะเหรอ
ก็อย่างที่ท่าน ๆ ทราบกันดี ว่าโรงกลั่นตอนนี้ใครคุม เค้าไม่ขายน้ำมันในปั๊มเค้าเอง เจ้าอื่นก็ต้องมาซื้อกับเค้าอยู่ดี
หรือหากทุกคนหันไปเติมแต่เจ้าอื่น น้ำมันของเจ้าอื่นก็ไม่เพียงพอกับความต้องการของทุกคน
ถามต่อว่างั้นแล้วทำไมเจ้าของกิจการไม่เปลี่ยนไปขายน้ำมันให้เจ้าอื่นละ
ตอบ ก็เพราะติดสัญญาทาส ของ ปตท. ไงครับ
หากท่านที่อยู่ตาม ตจว. ลองสังเกตุดูสักนิด รูปแบบของปั๊ม ปตท. เมื่อก่อนปั๊มใหญ่ๆ จะมีออฟฟิศอยู่กลางปั๊มเพื่อจะได้ดูได้ทั่วถึง
ทั้งซ้าย-ขวา แต่ ปตท. อ้างเหตุห่าเหวไรมิทราบ (ขออภัยที่ใช้ถ้อยคำไม่สุภาพ) บอกออฟฟิศต้องไปอยู่ท้ายปั๊มเท่านั้น
คราวนี้แหละครับ การย้ายอ๊อฟฟิศและหัวจ่ายต้องลงทุนอีกกี่ล้าน
(ถ้าเจ้าของกิจการมีทุน ลงทุนเองก็แล้วไป แต่ถ้าไม่มีทุน ปตท. ออกให้ + สัญญาทาสต่อไปอีก 7-8 ปี )
แล้วไหนจะยังเรื่อง ร้านกาแฟอเมซอนอีก ปั๊มไหนไม่มี ถือว่าไม่ได้มาตรฐานของ ปตท.
(แล้วถามว่าค่าเฟรนด์ชายนะกี่แสนแล้วยิ่งเป็น ตจว. Volum ของผู้บริโภค ต่อวัน อีกกี่ปีมันจะคุ้มกับค่าเฟรนด์ชายและการทำร้านที่ต้องลงทุนไป)
ทั้งที่โดยปกติทุกปั๊มเดี๋ยวนี้ เค้าก็มันจะมีร้านขายกาแฟสดกันอยู่แล้วเพียงแต่ไม่ใช่เบนด์ดังๆ ราคาแพงๆ เท่านั้นเอง
แต่ถ้าพูดถึงรสชาตินะ บอกตรงๆ มันไม่ด้อยกว่าเบรนด์ดังๆ เลยทีเดียว ดีไม่ดีอาจรสชาติดีกว่าซะด้วยซ้ำ
ก็หวังว่าจะเป็นข้อมูลอีกส่วนหนึ่งไว้พิจารณานะครับ ว่าการเอาเปรียบของนายทุนใหญ่นั้น
เค้าไม่ได้เอาเปรียบแค่ที่ปลายทางอย่างผู้บริโภคเท่านั้น เค้าเอาเปรียบตรงไหนได้เค้าทำหมดหล่ะครับ
ปล.ตอนผมเด็ก ๆ รู้สึกดีมากกับ ปั๊ม ปตท. เพราะน่าเข้า น่าเติม ปั๊มเยอะไปที่ไหนๆ ก็เจอแต่ปั๊ม ปตท.
ห้องน้ำสะอาด ซึ่งถือเป็นตัวอย่างในการพัฒนารูปแบบของปั๊มน้ำมันในยุคนั้นเลยทีเดียว
แต่พอได้มารับรู้เรื่องราวอะไรต่างๆ ในช่วงหลัง บอกตามตรงถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ผมก็ไม่เติมและใช้ผลิตภัณฑ์ของ ปตท. แล้วเช่นกัน

Credit: Mr.Lek ผู้บริหารปต... เก่า